De inhoud van dit artikel is misschien voor mannen niet herkenbaar. Toch wil ik de mannelijke lezers onder u, en met name degenen die voor hun beroep contact hebben met klanten, verzoeken om even verder te lezen. Er moet mij namelijk iets van het hart.

Misschien overkomt het u mannen wel eens dat u een zogeheten ‘bolwerk van vrouwen’ binnenstapt. Een handwerkwinkel, een damesmodezaak of de polikliniek gynaecologie van het plaatselijke ziekenhuis. Goed, u voelt zich misschien niet meteen op uw gemak, maar ik kan u garanderen dat uw binnenkomst niet onopgemerkt zal blijven en dat de dienstdoende vrouw u snel te woord zal staan. En daar zit ‘m nu mijn frustratie. Want legt u mij nu eens uit waarom ik mij, als ik een typisch mannendomein binnenloop, als vrouw totaal genegeerd voel?

In de loop der jaren ben ik een patroon gaan herkennen in de manier waarop ik als vrouw behandeld word, bij een bedrijf dat voor mij aanvoelt als mannendomein. Je komt binnenlopen, je ziet dat er medewerkers (mannen) aan het werk zijn en zij zien ook jou. Ze groeten je echter niet en er komt niemand naar je toe. Als vrouw weet je wat je te doen staat. Je weet dat je moet wachten op de ‘vrouwenman’, want in elk zo’n vestiging werkt wel een man die het op zich heeft genomen om de enkele vrouwelijke klant die nog binnen durft te komen, te woord te staan. Maar die ene vrouwvriendelijke man zit toevallig net boven koffie te drinken en zijn collega’s vinden het niet de moeite waard hem even te informeren over de komst van een (vrouwelijke) klant in de zaak. Je moet gewoon even geduld hebben tot die ene medewerker toevallig net langs de balie loopt. Gelukkig duurt dit niet lang, hooguit twintig minuten. Nu is het niet zo dat deze medewerker je, zodra hij in de gaten heeft dat jij daar staat te wachten, meteen te woord staat. Dat niet, maar die paar extra minuten geduld kun je nu ook nog wel opbrengen.

Goed, je wordt eindelijk geholpen. Met een vriendelijke, licht meewarige blik in zijn ogen luistert de ‘vrouwvriendelijke’ medewerker je verhaal aan. Maar je wordt natuurlijk niet op je blauwe ogen geloofd als je zegt dat je rijdt in een Volvo 940. De vrouwvriendelijke man kijkt even over je schouder naar buiten om te controleren in wat voor auto je gekomen bent. En als je vertelt dat je niet verzekerd bent voor glasschade gaat hij toch maar even bellen met de verzekeringsmaatschappij. Na vijf keer doorverbinden en tien minuten wachttijd kijkt hij je indringend aan en zegt ‘mevrouw, u bent niet verzekerd voor glasschade’. Je vertrekt geen spier. Dat dit komen ging, wist je natuurlijk al lang. Het gaat immers altijd zo. Als vrouw moet je nu eenmaal accepteren dat alles wat je zegt in twijfel wordt getrokken.

Ik ben redelijk op de hoogte van wat er zich onder de motorkap van mijn auto bevind, maar in een garage houd ik wijselijk mijn mond. Er wordt toch niet geluisterd en je bereikt meestal meer door het domme vrouwtje uit te hangen. Daarmee plaats je de verantwoordelijkheid voor jouw auto namelijk precies waar je ‘m hebben wilt: bij die vrouwvriendelijke mijnheer. En nu maar hopen dat hij er niet alleen nauwkeurig op toeziet dat jouw auto netjes gerepareerd wordt maar dat hij ook nog het oliepeil en de bandenspanning controleert. Scheelt weer een paar vieze handen.

Zo’n reparatiebedrijf zal niet snel mijn klandizie verliezen. Ik weet immers dat het bij andere reparatiebedrijven niet anders zal gaan. Van echt vrouwvriendelijke garages heb ik nog nooit gehoord. Een heel ander verhaal is het als het gaat om de retail.

Er zijn al verschillende electronicaketens die helemaal snappen hoe de besluitvorming thuis in elkaar steekt als het gaat om de aanschaf van die nieuwe breedbeeldtelevisie. Het personeel wordt gestuurd op een prettige omgang met vrouwen. Er zijn ook electronicaketens waar ze het nog niet begrepen hebben. Als vrouw voel je dat haarfijn aan. Ergens op de gevel, in voor mannen onleesbare tekens, staat het woord ‘mannenwinkel’. Als vrouw loop je er snel aan voorbij, op weg naar die electronicawinkel waar je je als vrouw gelukkig wel meer dan welkom voelt. Ik vraag me af hoeveel omzet die mannenwinkels mislopen. Het zou best eens heel veel kunnen zijn.